My sister passed away last week on March 9th. She had just turned 30. She and her husband were in the middle of a divorce and during a serious quarrel, he lost total control over himself and strangled her. She was killed in their bedroom, next to the room where their 6 year old boy was asleep. He never even noticed the fight and slept through the whole tragedy. Her husband tried to commit suicide but failed. He turned himself in and has been taken into custody. He is now being accused of manslaughter and is awaiting his trial while the whole case is being investigated.
This whole situation feels so unreal. I cannot describe how I felt when I was told the news. You can’t believe what you are hearing. This must be a bad dream. These are things that your see on television, hear on the radio and read in the newspaper but that never happen to you. Unfortunately it was bitter reality and we couldn’t turn back time. How could it ever come this far? Why didn’t they look for help by a third party? Why should verbal discussions end up in physical violence with sometimes death as a fatal result? Could we have done something to help them? Thousands of questions rage through your mind. Emotions have taken control and they keep you back from thinking clearly. You are even starting to feel guilty because you think you could have prevented this situation. All I wanted to do was lock myself up, be alone and let the whole thing pass over. I talked with several people about this. It helped me to express my emotions and to realize that life goes on no matter what happens. This is sad but true. There is nothing we can do to bring back my sister. We should focus on the future and take care of their son. He is now living with my mom and 2 brothers.
This might sound strange but I’m even worried about my brother in law. What made him do this? Was it really his intention to kill her? What will happen to him when he gets out of jail and has to start a new life all over? Will he be a better person after he has been locked behind bars for several years? These people need help seriously and should be taught about how to express themselves and talk about their emotions. Nobody can be born with a killer instinct. Society and how one is raised is what makes people how they are today. DARE to resist violence. I feel like a traitor to my sister thinking about him in this way, but that is just how I feel when thinking rationally. Of course, I cannot in any way take peace with what he has done. He has commited a crime and must be punished for it. I hope I will ever find a place in my heart to forgive him. Letting feelings of hate control yourself only makes things worse. You only damage yourself and you are another victim in the collatoral damage that has been caused by his deeds.
I first wasn’t going to blog this, but I wanted everybody to know that such tragedies could happen in your own family and circle of friends. Although you are never always able to prevent such deeds, be there for eachother and most important: communicate. Talk with people and let them know you care about them and that you want to listen to them. People give signals all the time. It is upto ourselves to learn to interpret them.
Sylvie, you are forever in our hearts and we will miss you very much. We’ll meet again, sometime.
Add to Bloglines - Digg This! - del.icio.us - Stumble It! - Twit This! - Technorati links - Share on Facebook - Feedburner
Christophe Herreman is a software developer living in Belgium. He's working on high-end Flex and AIR solutions at
March 19th, 2006 at 5:24 pm
Beste Christophe,
Mijn innige deelneming.
Is dit maatschappij gebonden…., we leven te snel, te veel stress, te veel verwachtingen. Geen tijd meer om te luisteren en signalen op te vangen. Een vlaag van waanzin, allemaal geen excuses natuurlijk. Wie zal het zeggen…, inderdaad unreal.
In ieder geval moedig van jou om het open te breken.
groeten,
christel
March 20th, 2006 at 1:51 am
Man, that sucks. It is another reminder that despite all that we’ve accomplished, humanity, as a whole, we’ve yet to turn away from our violent selves. We still kill, every day, for religion, oil, money, power, anger, and for nothing in particular. The feeling of unreality is there, and we constantly look upon our faults in the past as they they were accidents, bad dreams that where never meant to happen. The sad reality is that we we will never rid our world of murder, rape, and hatred until we learn to accept and understand that we are for better or for worse irreducibly human. Dehumanizing perpetrators of violence will only lead us to a naive feeling of protection against ‘those other people’, while we don’t realize that those same seeds of intolerance and ignorance are within us all. To quote Bertrand Russell:
“After ages during which the earth produced harmless trilobites and butterflies, evolution progressed to the point at which it has generated Neros, Genghis Khans, and Hitlers. This, however, I believe is a passing nightmare; in time the earth will become again incapable of supporting life, and peace will return.”
March 20th, 2006 at 6:58 pm
Beste Christophe,
We kennen elkaar niet, maar ik volg sinds een tijdje de RIA scène en bewonder je werk en inzet, en je kennis op je nog jonge leeftijd.
Het doet me dan ook pijn dit verschrikkelijke bericht te moeten lezen op je blog.
Ik kan me niet inbeelden hoe onaards dit voor jou moet zijn, hoe onbevattelijk en moeilijk om te beleven dat er zo’n nutteloze en lege geweldsdaad heeft plaatsgevonden.
Wat je schrijft over hoe je omgaat met deze tragedie bewijst welk een goed en intelligent mens je bent. Ik wens je alle sterkte toe in deze moeilijke tijden, mijn innige deelneming met het verlies van je zus!
March 23rd, 2006 at 5:41 pm
Tragic, I admire your clarity and willingness to share so that it might help others to be more aware and prevent other tragedies. God Bless. Praying for your your Sister, family and your Nephew.
March 23rd, 2006 at 11:34 pm
Hi,
Ik ben net terug van je presentatie rond AMFPHP en wou nog eens gaan kijken naar je weblog voor ik de url vergat. Eerst wil ik nog zeggen dat het een zeer goede en uitgebreide voorstelling was! Cool!
Maar mijn mond viel open toen ik je bericht las rond het overlijden van je zus. Ikzelf heb 2 jaar geleden mijn zus verloren in een auto ongeluk, weliswaar niet te vergelijken met wat jou zus is overkomen. Maar ik vind het echt moedig en volwassen van je om dit zo neer te schrijven!
Ik wens je nog veel sterkte toe en ook je ouders, want het verschrikkelijkste dat een ouder kan tegenkomen is een kind verliezen.
Groeten
April 4th, 2006 at 3:35 pm
Christophe -
My heart-felt sorrow over your loss. I hope that your family is strong, and helping each other to ease the pain. Your nephew will need a lot of love.
Blue Skies,
Keith “Tak”
April 29th, 2006 at 7:33 pm
Hallo Christophe
Nu ik eindelijk wat tijd had gevonden in onze berg vol werk had ik de intentie je blog eens op mijn gemak door te nemen. Ik had een pak berichten in te halen. Maar verder dan deze ben ik niet geraakt.
Het doet me pijn te weten dat er je zoiets overkomen is. Hopelijk vind je snel troost en kan je terug blikken op alle mooie momenten.
Veel sterkte en vooral veel moed!
Groeten
Stefan
May 2nd, 2006 at 8:35 pm
Christophe,
ik lees dit net op je blog en vind het heel moedig van jou dat je jouw emoties op deze manier kunt uiten. Je zal zo ook wel veel steun aan andere mensen hebben en dat zal je zeker nog meer moed geven om verder te gaan.
We gaan Sylvie zeker niet vergeten en ik sta altijd voor je klaar, no matter what. Je weet wel: in goede en kwade dagen…..we hebben er van beiden al veel gehad. We weten ondertussen wel al wat we voor elkaar betekenen.
Ik hou van jou!
Veel liefs,
je Isabelle.
May 3rd, 2006 at 10:26 am
Christophe,
Kwam net via de blog van Thomas op jouw blog terecht en las ontroerd wat je geschreven hebt. Ik had je nog niet echt “gecondoleerd” maar bij deze…Het is onbeschrijfelijk dat zo’n dingen gebeuren en door hetgeen ons zo’n drie jaar geleden overkomen is (Lionels vader én broer) komen we een klein beetje in de buurt om te begrijpen wat jullie en je ouders en broers doormaken. Ik wens jullie alvast veel sterkte en moed om er te zijn voor je neefje, zodat hij leert dat de wereld toch nog zo’n slechte plaats niet is…
M-Eve en Lionel
May 11th, 2006 at 11:08 pm
beste
mijn oprechte deelneming
ik kwam op deze blog via webkitchen,
veel sterkte, onthoud de mooie momenten die jullie samen deelden
hou je vast aan vrienden en familie
deze woorden kunnen pijn niet verzachten, maar ik hoop dat je m’n
steun ervan in je opneemt en kracht hebt om vooruit te kijken
peter
May 20th, 2006 at 11:49 am
beste Christophe,voor de eerste keer lees ik hier nu op je blog,ik ben ontroerd maar ook blij dat je de dood van je zus naar buiten bracht,ik vind het heel moedig van je.ik hoop dat je kracht mag putten uit het medeleven van de mensen die je schrijven.we zullen je zus nooit vergeten,hij heeft haar uit ons leven weggerukt!!!!maar in ons hart zal SYLVIE voor altijd leven!!!!!!samen doen we ons best om haar zoontje een warme en liefdevolle thuis te geven,samen staan we sterk!!!!! je mama
June 21st, 2006 at 5:28 pm
Hello Christophe, I came to your blog via Peter Elst’s… And read this awful story.
i admire your ability to think through this horrible event.
Fits of violence can happen to anybody, but we usually acquire some sort of self control that makes us stop at some point before it is too late. We get out of the room, have a smoke or something. Obviously your brother in law did not learn that.
It is important, (and maybe the best thing you can do to serve your sister is to make sure it happens), that your brother in law learns to acquire this self control. When it becomes too much and emotions take over, he must take distance. It is important for him, for the memory of your sister, and for his son: your BiL must show his son that he knows he made a terrible act and that he has learned from it, and, in that regards, became a better man than he was. More importantly: that the kid knows that his father is not dangerous anymore. It is very important for a son, especially a teenager, to stand against his father: but if he fears of being killed (because he gets too much on his father’s nerves or get into too much of an argument, whatever), he will not do dare stand against him, and will keep violent feelings into himself. And the chain would go on… See what i mean? It is important for his own growth that his father grows…
Again, i admire your wit: i ‘m sure you will do the right thing, whatever that is.
Best of luck
Alexandre
July 2nd, 2007 at 11:27 pm
hoi christophe, ik las deze blog en kreeg een krop in mn keel, ik herinner me je zus nog en het is jammer dat het zo is moeten gaan, als je ooit nog eens zin hebt om samen iets te doen of er over te praten of gelijk wat, contacteer me dan maar gerust, ik zou het fijn vinden je nog eens te horen en te zien.
Sterkte ook aan je ma, pa en broer, je vriend, hendrik (henne)
September 10th, 2007 at 5:11 pm
Christophe! I am soooo sad to hear about Sylvie… It’s been over 16 years since I have seen her or you and it’s tough to imagine that her life would end this way. I know it’s been over and year and half now, but my thoughts and prayers are with you and your family and her son.
Scott (Elder) Mowrer